Bu bağlamda düşünüldüğünde sanat şöyle tanımlanabilir: Sanat; bir işi “ehli” gibi yapma çabası ve bu çaba sonunda da beğeni ile karşılanacak bir ürün verme becerisidir.
Tartışmaya açık, son derece geniş kapsamlı bu açıklama özellikle günlük konuşmalarda sık sık dilimize, kulağımıza gelmektedir: “Konuşma sanatı” dendiğinde, “Öğretmenlik sanatı” dendiğinde ya da “politika sanatı” dendiğinde, bu genel anlamdaki sanattan söz edildiği, ‘ustalık’ anlamını taşıdığı göze çarpar.
Bu anlamda sanat, herkes için, her şey için kullanılabilir. Yeter ki yapan ‘usta’ gibi yapsın, ürün ‘usta işi’ olsun.
Sanat, genel anlamında kullanıldığında tartışma pek çıkmaz. Kolaylıkla iletişim kurulur; kim neden söz ediyor anlaşılıverir.
Burada, düşünce birliğini etkileyen tek etken, karşılaştırmalı bir durumda ortaya çıkabilir ancak. “Kim daha usta?    Ya da “Hangisi daha usta işi?”   Görülüyor ki bu soru cümleleri ‘ustalık’ ya da ‘usta işi’ konularında bir tartışma getirmiyor. Kimin ya da neyin daha sanatsal olduğu yargısını getiriyor. Bu yargı ise sadece, söz konusu insanın (sanatçının) ya da nesnenin (sanat yapıtının) değil, bunlara bakanın (alıcının) görüşünü, düşüncesini ortaya koyar. Bir yeğlemeyi ifade eder.
Sanatın ilk tanımlamalarına bakıldığında da genel anlamının ağırlıklı olduğu ya da her iki anlamın birlikte hesaba katıldığı hemen dikkati çeker. Örneğin Aristoteles, en önemli sanatın politika olduğunu söyler.